Cukrzyca w ciąży, tzw. cukrzyca ciążowa (ang. Gestational diabetes mellitus - DM, skrót ten jest także używany w Polsce) - zaburza prawidłowy rozwój płodu i może być przyczyną wielu powikłań u noworodka.

Rozwija się u około 5% wszystkich ciężarnych, jest więc najczęściej spotykaną nieprawidłowością ciąży. Ponieważ nie daje żadnych objawów, musi być wykryta w trakcie badań krwi. Dlatego też Polskie Towarzystwa Diabetologiczne i Ginekologiczne zalecają , by każda ciężarna miała wykonane badania w tym kierunku między 24 a 28 tygodniem ciąży. Jest to tzw. doustny test tolerancji glukozy.

Ciężarna zgłasza się do laboratorium na czczo. Otrzymuje 75 g glukozy, rozpuszczone w 250-300 ml wody. Wypija ten płyn w ciągu 3-5 min. Krew do badania pobierana jest na czczo i w 2 godz. po spożyciu roztworu glukozy. W tym czasie badana nie może spożywać żadnego pożywienia, wykonywać wysiłku fizycznego (np. spacer, zakupy), palić papierosów. Stężenie glukozy powinno być oznaczone w osoczu. Zwykle krew pobierana jest z żyły, jeśli w laboratorium pobiera się krew z palca, należy się upewnić, że pomiar będzie wykonany na standaryzowanym sprzęcie i przeliczony na wartości stężenia glukozy w osoczu! Często pobierana jest także krew w 1. godzinie testu, ale nie jest to konieczne.

Noworodki kobiet z nieleczoną lub nieprawidłowo leczoną cukrzycą mają nadmierną masę ciała tzw. makrosomię, co utrudnia naturalny poród i może być przyczyną urazów okołoporodowych. Ponadto częściej u tych dzieci zdarzają się nieprawidłowości w przemianach glukozy, zaburzenia oddychania, nadmierna żółtaczka czy infekcje. Wymagają one specjalnego nadzoru pediatrycznego bezpośrednio po porodzie.

Kobiety, które w ciąży miały rozpoznaną cukrzycę w późniejszych latach swojego życia mogą zachorować na zwykłą cukrzycę, mimo tego, że po porodzie hiperglikemia ustępuje. Dlatego zaleca się okresową kontrolę cukru we krwi po porodzie.
statystyka